μια μεταξένια φωνή

Το σκηνικό περίεργο, σαν καμιά άλλη συναυλία
στρογγυλά τραπεζάκια σκόρπια
τριγύρω  καρέκλες ορφανές
σκοτάδι

3 ώρες ταξίδι.
Να άξιζε;

Ινδικό γκουπάκι στη σκηνή
περίεργα ντυμένοι σαν σαλτιμπάγκοι
Υμνούν σε μια άλλη γλώσσα που δεν καταλαμβαίνεις
πασχίζεις να συνδέσεις φθόγκους μάταια
χαζολογάς να περάσει η ώρα
ίσως και ναν αγένεια
κάποιος κάποτε σε είπε αγενή, θυμάσαι;

Ακόμα ένα τραγούδι, ακόμα ένα.
υπομονή

Φτάνει η στιγμή που περίμενες.

Παύση
Και μετά ήχοι
κρυστάλλινοι, διαυγεις.
Σαν να ήσουν κουφός όλη σου τη ζωή
και τώρα ξανακους

Ακούς
μια αίσθηση.
να συνεπαίρνει όλες τις άλλες

Τα μάτια βλέπουν νότες
Η μύτη μυρίζει τη μελωδία
Το στόμα γεύεται τις λέξεις σαν καραμέλες
το σώμα γίνεται συναίσθημα

Κόκκινο κρασί
Παρέα στο ίδιο μήκος κύματος
και μια απίστευτη οικειότητα.
Σαν να βρήκες ένα ξεχασμένο παιδικό παιχνίδι
ένα κομάτι εαυτού χωμένο κάτω από στώματα αναμνήσεων

Αφήνεσαι

Αλλά ο χρόνος περνά
πρέπει να φύγεις
μαζεύεις τα πράγματα σου διστακτικά
θέλεις να μείνεις

αποχαιρετάς με μισή καρδιά
και τρέχεις να προλάβεις

5 ώρες το ταξίδι πίσω
λαγοκοιμάσαι σε διαστήματα της μιας ώρας
σταματάτε στην μέση του πουθενά
κατεβαίνεις
και πατάς σε χιόνι.
τεντώνεις πόδια και επιστρέφεις να κουλουρωθείς στη θέση σου.

4 το πρωί
είσαι ήδη στο κρεβάτι σου
σαν να μην συνέβη τίποτα
ένα όνειρο
μια αναλαμπή για να θυμάσαι
και να αναπολείς για το υπόλοιπο της μέρας.