μια χειραποσκευή στον ώμο

Περπατάς ανάμεσα σε άλλα κορμιά.
Βιάζεσαι.
Γιατί βιάζεσαι;

Κοντοστέκεσαι.

Μόλις έφτασες.
Δεν σε κρατά τίποτα.
Ακουστικά στα αυτιά.
Πολυκοσμία.
Μπορείς να μυρίσεις την ανυπομονησία
Κάθεσαι.
Κάνεις υπολογισμούς στο κεφάλι.
Νιώθεις έξαψη.
Θες να χορέψεις για εκτόνωση
-------------------------
Γυρίζεις το βλέμα πάνω.
[Όλοι] έχουν φύγει.
Ερημιά
Βγάζεις ακουστικά
Τόσο παράταιρα άδεια η αίθουσα αποσκευών.
Ακούς τα βήματα σου στο μάρμαρο.
Μηχανικά.
Η αυτόματη πόρτα ανοίγει.
Ένα τείχος ανθρώπων μπροστά.
Μια γνώριμη φιγουρα με νεραιδένια μαλλιά σου χαμογελά
Μπα οχι
Παιχνίδι του συννεφιασμένου μυαλού.
Ή όχι;
Κι όμως.
Νιώθεις τη χαρά σαν μιρμίγκιασμα.
Σαν ζεστή αγκαλιά
Σου μιλάνε.
Δεν ακούς
Είσαι αλλού.
Ψελίζεις κάτι.

Γυρίζεις τα μάτια κι αντικρίζεις μακριά ένα γνώριμο προσωπάκι.
Ένα γνώριο προσωπάκι με πλούσιες μπούκλες.
Τρέχεις
Καθώς φοράς το πιο χαζό σου χαμόγελο.

η αποσκευή πέφτει στο πάτωμα με γδούπο.